PROGRAM HODOWLI
Koni Rasy polski koń zimnokrwisty
Konie zimnokrwiste hodowane w naszym kraju bardzo dobrze zaadaptowały się do
biotopu ziem polskich. Ogólnie można powiedzieć, że dużą rolę w tworzeniu i doskonaleniu
populacji koni zimnokrwistych odegrały importowane z Europy Zachodniej konie ardeńskie
(szwedzkie, francuskie), belgijskie, jak również bretony i bulony. Początkowo
była to działalność spontaniczna, wynikająca z zainteresowań poszczególnych hodowców,
i dopiero później nabierała cech pracy zorganizowanej, prowadzonej w określonych regionach
naszego kraju.
Wiadomo, że wytworzenie określonej rasy zwierząt związane jest bezpośrednio
z konkretnym obszarem oraz warunkującymi czynnikami ekonomicznymi, społecznymi
i politycznymi. Wymienione czynniki miały również podstawowe znaczenie przy kształtowaniu
się koni rasy zimnokrwistej. Jej powstanie związane jest z warunkami ekologicznymi
poszczególnych regionów kraju. Konie zimnokrwiste sprowadzono na tereny Białostocczyzny
i okolice sąsiednie (Grodzieńszczyzna, Wileńszczyzna, Nowogrodczyzna, Polesie),
hodowano je na Warmii i części Powiśla Gdańskiego, na Śląsku i Pomorzu Zachodnim,
w rejonie ¸owicza, Sochaczewa i Radomia oraz wielu innych rejonach geograficznych Polski.
W hodowli koni zimnokrwistych, podobnie jak w hodowli koni w Polsce w ogóle, można wyróżnić pewne okresy historyczne, szczegółowo scharakteryzowane przez Prawocheńskiego
(1947), Pruskiego (1953, 1960), Chachułę (1962, 1965), Chachułę i wsp.
(1989), Grabowskiego (1933), Nozdryn-Płotnickiego (1966), Wadowskiego (1964), Budzyńskiego
i wsp. (1977) i wielu innych hipologów.
W polskim piśmiennictwie hipologicznym, nazwa "konie zimnokrwiste" została
wprowadzona w roku 1964 wraz z wydaniem drukiem pierwszej księgi stadnej pt. "Księga Stadna Koni Zimnokrwistych i Pogrubionych", PWRiL, Warszawa 1964.
Obecnie populacja koni zimnokrwistych w Polsce w stosunku do innych ras stanowi
najliczniejszą grupę rasową i obok wzrostu ilościowego pogłowia koni tej rasy, obserwuje
się stale postępującą poprawę ich cech jakości w odniesieniu do wskaźników biometrycznych
i użytkowych.
